Ver-vreemding

Ruth, 01-06-2009 09:00

De eerste dagen in Iran zijn een gigantische uitdaging voor ons aanpassingsvermogen. Weg, de voorspelbaar spontane Turken, de taal waarin we zelfs al mopjes kunnen maken (de fotograaf bedoel ik dan, in mij schuilt geen stand-up comedian), de propere, goed bevoorrade winkeltjes,...

We missen zelfs de vertrouwdheid van de muezzin die ons 's ochtends wakker maakt. In de plaats zijn er nu starende mensen (mannen), vrouwen die zich verstoppen in hun zwarte chador, een schrift waar we enkel het cijfer vijf van herkennen (een omgekeerd hartje) maar niet eens een restaurant van een apotheek kunnen onderscheiden, laat staan prijzen of wegwijzers ontcijferen,... een munteenheid in duizendtallen (met mijn Steinerverleden een groter obstakel dan de berg Ararat) en vlees dat je in je brood moet zien te rollen zonder dat het op je oversized habijt valt. We voelen ons niet op onze plaats. Unheimlich. De vertrouwde referenties zijn weg en daarmee de mentale rustpunten en de comfortzone. Cultuurshock! Misschien wel de bestaansreden van deze tocht maar het voelt aan als een wollen trui: je weet dat je het er warmer van zal krijgen maar ondertussen prikt het alleen maar. Er is te veel tegelijk vreemd. Onze zintuigen oververhitten en dat put ons meer uit dan de bergen waar we doorfietsen. Een kakkerlak-die-zich-niet-wil-laten-vangen is voldoende voor een acute twijfel aan onze eigen verstandelijke vermogens toen we op onze fiets sprongen. Het helpt natuurlijk niet dat we in een niet-toeristische streek zitten waar weinig mensen een andere taal spreken dan Farsi of Azeri en ook geen accomodatiegelegenheden zijn met Westerse toetsen zoals een bed en een toilet. 
Na een paar dagen, wanneer de indrukken en de getallen vertrouwder worden, ik soms zelfs vergeet dat ik een hoofddoek draag en de eerste engelskundigen opgedoken zijn, wordt het vreemde al weer wat minder vreemd. Tot ook dat uiteindelijk weer vertrouwd zal zijn en wie weet, een bron van nostalgie in een volgende streek waar we de reizigerskick van de onthechting najagen.