One year. One camera. Two bicycles.

De eerste ‘safety and security drill’ die ik mee maak, begint in de ‘crew mess’, waar ik normaal gezien niet kom. En ik begrijp waarom. Om aandacht te krijgen voor de levensreddende maatregelen, had de Safety Officer vandaag minstens roze struisvogelveren in zijn achterwerk moeten hebben. Hoewel The Passenger discreet in een hoekje gekropen is, zijn alle ogen op haar gericht. The Passenger is nog de enige die aandachtig naar de veiligheidsinstructies luistert, waardoor de veiligheidsofficier op zijn beurt nerveus wordt en de veiligheidsmaatregelen  door elkaar begint te haspelen. Great, bedenk ik – ik mag cliché uitdrukkingen tegenwoordig graag in het Engels bedenken – in geval van nood zal niemand weten wat te doen en het zal mijn schuld zijn.

[click to continue…]

{ 2 comments }

Aan boord heeft iedereen een duidelijke functie en een bijhorende titel. Het klinkt als een strategospel: de Master, de Chief Engineer, de Second Officer, de Steward…  De titels zijn verre van symbolisch, ze worden echt gebruikt. Als de kapitein mij opbelt in mijn kajuit zegt hij: ‘dag Ruth, dit is de Master, om je te zeggen dat de Second Officer naar boven komt om je de veiligheidsprocedures te tonen’.

De wereld gaat, aan boord net als elders, pas open als je in het kader past. Ik heb dus gelukkig ook een titel gekregen. Ik ben The Passenger. ‘Mag ik je introduceren aan The Passenger?’ zegt de Master, als hij me voorstelt aan de Chief Cook. Vermits ik de enige passagier ben,  is er weinig ruimte voor verwarring maar ik veronderstel dat er anders een First Passenger  en een Second Passenger etc. zouden zijn.
Nu ben ik The One and Only Passenger.

Jammer dat ik geen visitekaartjes heb om dat op te laten drukken.

{ 2 comments }

Het klinkt als een avonturenroman en mijn eerste reactie was prikkelende spanning maar er is dezer dagen niets avontuurlijk aan het varen via de Somalische kust. Het is pure horror. Reusachtige schepen worden ingepakt met prikkeldraad, bemanningsleden branden kaarsjes en stoere officieren wensen voor het eerst in hun carrière dat ze een andere job gekozen hadden.

Wij zitten drie nachten en drie dagen in de gevarenzone, waarvan een dag en twee nachten in het epicentrum van de piratenactie, tussen Somalië en Jemen. Daar vormen internationale oorlogsschepen een corridor, waar private schepen door kunnen varen.  Pas op, de circa 20 actieve beschermingsschepen liggen verspreid over een strook van bijna 1000 km en het volstaat dat de piraten een snelle kleine boot hebben, die niet opgepikt wordt door de radars en ze zijnop tien minuten aan boord, te snel voor een helikopter om ter plaatse te komen. Eens de piraten aan boord zijn, kan de helikopter niets meer doen, zonder de bemanning (en de passagier-met-de-fiets!) mee in gevaar te brengen en gaat die er terug vandoor. [click to continue…]

{ 10 comments }

Of ik toch weet dat we langs de Somalische kust varen? Vraagt de kapitein.
Somalische kust… as in… piratenterritorium?
Yes, zegt de kapitein. Het klinkt als yhes, want  het is een Duitse kapitein.
Een schip van deze omvang (220 m lang en 32 breed) loopt toch geen risico, probeer ik, niet gehinderd door enige kennis van zaken. Oh yhes, toch wel, zegt de kapitein. ‘Het laatste Saoudische schip dat overvallen werd, was twee keer zo groot als het onze’.

Een ommetoertje dan? ‘Bekijk de wereldkaart misschien eens’, suggereert de kapitein fijntjes. ‘Dan zouden we onder Zuid Afrika door moeten’.

[click to continue…]

{ 3 comments }